Član 9. ZAKON O ZAŠTITI KULTURNE BAŠTINE

(Vrste nepokretnih dobara baštine) Nepokretna dobra baštine u smislu ovog zakona mogu biti: a) Kulturno-historijski objekat kao pojedinačni nepokretni objekat od arhitektonskog, historijskog, arheološkog, etnološkog, umjetničkog, tehničkog ili drugog društvenog značaja, kao što je: 1) građevinsko-arhitektonski objekat ili njegovi ostaci i prepoznatljivi dijelovi, kao i građevina sa okolinom, 2) djelo primijenjene umjetnosti, slikarstva ili vajarstva, natpis, pećinsko stanište, djelo ili ostatak tehničke kulture, stare industrije ili infrastrukture i drugo dobro baštine koje je trajno vezano za određeni objekat ili mjesto, 3) pojedinačni arheološki spomenik ili strukture arheološkog karaktera, 4) mjesto i ostaci pojedinačnih građevina – spomenika, 5) historijski spomenik, memorijalni ili drugi spomen-objekat u vezi sa historijskim događajima i ličnostima. b) Kulturno-historijska cjelina kao urbano ili ruralno naselje ili njihovi dijelovi, uključujući pripadajuću infrastrukturu, odnosno prostor s više nepokretnih dobara baštine od posebnog kulturnog i historijskog značaja, a može biti: 1) graditeljska cjelina i kompleksi građevina različitih namjena, kao i prirodno-graditeljska cjelina, 2) arheološka cjelina, 3) mjesto i ostaci kompleksa građevina i graditeljskih cjelina. c) Lokalitet ili područje kao topografski definisan prostor na zemlji, pod zemljom ili vodom, koji sadrži historijski karakteristične strukture nastale u interakciji čovjeka i prirode, a može biti: 1) arheološko nalazište, 2) kulturno-historijsko područje, uključujući znamenita mjesta vezana za određeni historijski događaj ili istaknutu ličnost, 3) kulturni krajolik, koji podrazumijeva sveukupnost nepokretnog, pokretnog i nematerijalnog dobra baštine, koji se odnose na određeni prostor, uključujući i prirodne odlike tog prostora (pećine, izvori, vrhovi, šume, pojedinačna memorijalna stabla i grupe stabala), molitvišta-dovišta, kultna mjesta), 4) park i perivoj sa dobrima baštine. d) Nepokretnim dobrom baštine, u smislu ovog zakona, smatra se i: 1) metodom rekonstrukcije i rehabilitacije ponovo uspostavljena nekretnina koja je porušena namjerno ili usljed elementarne nepogode, a koja je prije rušenja imala status zaštićenog dobra baštine ili status dobra baštine pod prethodnom zaštitom, 2) lokalitet dobra baštine uništenog u ratu od 1992. do 1995. godine, u cilju njegove zaštite, do završetka njegove rekonstrukcije i rehabilitacije, 3) objekat ili prostor u kojem se trajno čuvaju dobra baštine ili izvorna dokumentacija o njima.